ยุค หนึ่งเขาคือสัญลักษณ์ของวัยรุ่นในประเทศไทย นอกจากนี้ เขายังเป็นสัญลักษณ์ของคนเดินทางการผจญภัย ความขบถอีกเป็น 10 ปีให้หลัง เร แมคโดแนลด์ อาจจะดูไม่ค่อยเหมือนวัยรุ่นยุคนี้เท่าไหร่แล้ว แต่คงผิดมากถ้าใครจะบอกว่าพลังแบบเดิมๆ ของเขาหายไปหมด

ผิดอย่างแรงขอบอก...

ตอน นี้เขากำลังมีงานภาพยนตร์เรื่อง "หนีตามกาลิเลโอ" ซึ่งเขารับบทบาทเป็น "ตั้ม" หนุ่มไทยในปารีส ที่ผ่านการใช้ชีวิตมาโชกโชน ที่สอนให้ทั้งสองสาวตระหนักในความเป็นจริงของชีวิตมากขึ้น ซึ่งจะว่าไปบทนี้ก็ตรงกับตัวจริงของเขาอยู่ไม่น้อย แม้จะไม่เหมือนเขาซะทีเดียว

"เขาเหมือนคนไทยคนหนึ่งที่เลือกที่จะ อยู่ที่โน่น ตัวเขาอาจจะหนีอะไรมาเหมือนกัน หรือมาเจออะไรที่นี่มากกว่าก็เลยมาอยู่ที่นี่" เรสรุปในฐานะนักแสดงที่ทำการบ้านมาเป็นอย่างดี

แต่สำหรับเขา เรว่ามันไม่เหมือนตรงที่เขาเป็นแค่คนชอบเดินทาง ที่พักหลังๆ ชักอยากอยู่บ้านให้นานมากขึ้น

"พูดแบบเสียงสั่นจากลำคอเลย แต่เดี๋ยวตี 4 พรุ่งนี้ก็ต้องไปอีกแล้ว" เรพูดพลางหัวเราะ

"มัน ก็มีหลายๆ คนที่เขาพักร้อนเพื่อหาเวลาไปเที่ยว สำหรับผมแล้วมันก็คงสลับกัน ถ้าพักร้อนต้องหาเวลาหยุดอยู่กับบ้านเฉยๆ อยู่กับคนที่เรารัก ปีนี้อาจจะไปน้อยหน่อยก็ไม่เป็นไร"

ถ้าถามว่าการแบกเป้ แล้วออกจากบ้านไปผจญภัยที่เมืองนอกอย่างที่ตัวละครในเรื่อง หนีตามกาลิเลโอทำ หรือว่าที่เขาทำมันได้อะไรบ้าง

"ได้รู้ว่าแบก (เป้) นานๆ แล้วเจ็บหลัง" เรกึ่งยิงกึ่งผ่าน (มุข)

"เดี๋ยว นี้ผมเลยใช้แบบเข็นดีกว่า ไม่เน้นลุคแบบนี้ยูนิฟอร์มของแบ๊คแพค แล้วไม่เน้นเท่ไม่ต้องมียูนิฟอร์มแล้ว อะไรที่มีล้อแล้วลากๆ ได้เวิร์กมาก พออายุ 30 กว่าๆ มันเริ่มแบกไม่ไหว เข็นไปเถอะ น้องๆ อาจจะหัวเราะเราแต่ก็ดีกว่า" เขาหัวเราะร่า

คำตอบแบบจริงจังขึ้น หน่อย เรบอกว่า ที่จริงแล้วแต่ละทริปมันก็ให้อะไรกับเขาทุกครั้ง แม้จะต่างสถานที่กัน สุดท้ายก็มักให้บทเรียนเดิมๆ กับเขาเสมอ นั่นก็คือการไกลบ้าน การไปอยู่แปลกถิ่นกลับยิ่งทำให้รู้จักตัวเองและบ้านตัวเองมากยิ่งขึ้น

"ทุก ทริปมันมีอยู่แล้วมันทำให้เรามองย้อนกลับมาเห็น เสน่ห์ใกล้ๆ ตัวที่บ้านเรา เราเห็นมากๆ อยู่มากๆ เสน่ห์มันอาจจะจางหาย พอไปอยู่ไกลๆ แล้วมองกลับมาบ้านเรา ก็เจอว่ามันมีทุกอย่างเลย มันมีครบหมด มันมีเสน่ห์ที่เขาอาจจะมองว่าเหมือนของมีตำหนิ แต่บางทีมีตำหนินี่ มันก็อาจจะเป็นของดีเหมือนกัน ที่เห็นเหมือนบ้านเรามันเละเทะ แต่ว่ามันเป็นเสน่ห์ของกรุงเทพฯ มันมีเสน่ห์ว่าทำไมกรุงเทพฯถึงติดอันดับเมืองที่น่ามาเที่ยวที่สุดในโลก ก็เพราะไอ้เล็กๆ พวกนี้"

เรว่า อย่างไรก็ตาม ถึงจุดหนึ่งอารมณ์ที่อยากหนีปัญหาที่เมืองไทยไปอยู่ที่อื่นอย่างตัวละครในหนังนั้น เขาเองก็เคยเป็นมาก่อน

"นึก ว่าคำตอบมันอยู่ที่อื่น เด็กๆ เราเคยเป็นอย่างนั้น เราจะไปโทษสถานที่แล้วก็คน นึกว่าไปอีกที่ปัญหามันจะหายสุดท้ายไม่แก้มันก็จะมาหลอกหลอนตัวเอง The only way out is in คือทางออกของปัญหาอยู่ในใจเราเอง....." เรระเบิดเสียงหัวเราะเพราะรู้สึกว่าตัวเองพูดได้ซึ้งเกินไปหน่อย "โคตรเซ็งเลย" เขาบ่นขำๆ

เรเล่าว่า เด็กๆ เองเขาเคยพยายามหนีแบบนี้มาก่อนหลายครั้งแล้ว และผ่านประสบการณ์นี้มาแล้วแบบโชกโชน แต่สุดท้ายปัญหาก็ไม่จบถ้าไม่แก้ แม้การอยู่ไกลปัญหาที่เกิดขึ้นจะช่วยด้านจิตใจได้แป๊บหนึ่งก็เถอะ สุดท้ายปัญหาก็ยังอยู่ของมันแบบเดิม

"ที่จริงบางคนไปเพื่อโอกาสเพราะ เขารู้สึกว่าที่นี่ (ประเทศไทย) มันหมดแล้ว สุดท้ายทุกคนก็อยากไปที่ที่มีความหวังให้ชีวิตความเป็นอยู่ดีขึ้น บางคนก็มองว่า เมืองนอกน่าจะมีคำตอบให้ทุกอย่าง แต่ผมพบว่าเพื่อนผมที่ไปอยู่ที่โน่นจนเป็นโรบินฮู้ด อยู่นานๆ สุดท้ายเขาก็ต้องกลับมาเมืองไทยอยู่ดี บางครั้งคนไปมันก็ไม่ใช่เรื่องเงิน เป็นเรื่องประสบการณ์ แค่อยากลองใช้ชีวิตเมืองนอกดูแค่นั้น"

"ผมว่า การไปเมืองนอกบางทีมันก็ไม่ใช่แค่งานนะ มันได้ไปอยู่ได้ทำงานและใช้ชีวิต อาจจะเป็นช่วงที่เขามีแรงอยู่และอยากทำอะไรใหม่ๆ เขาอาจจะได้อะไร จากการเปลี่ยนผ้าปูที่นอน ทำความสะอาด เสิร์ฟ ฯลฯ บางทีเราเองก็ยังต้องการงานใหม่ๆ มันอาจจะไม่ใช่งานเท่ๆ ดูดีมีเกียรติ แต่เราก็อยากรู้ตัวเองว่าทำได้หรือเปล่า ทำไปสักพักอาจจะเห็นมุมอะไรใหม่ๆ ก็ได้ ไม่ใช่เกิดมาครั้งเดียวแล้วจะต้องทำอะไรตามกันไปแบบนั้น สุดท้ายปูที่นอนอาจจะมีความสุขกว่าก็ได้" เรยักไหล่

ส่วนอนาคตในการเดินทางในวงการบันเทิงของตัวเขาเอง เรมองว่าตอนนี้เขาอยู่มาเกินคุ้มแล้วถึงคราวจะต้องให้อะไรกลับบ้าง

"คน อาจจะมองว่า ดาราวัยรุ่นอยู่มาได้ 5-10 ปี ก็ดีแล้ว ผมก็ได้ยินอย่างนี้เยอะ มันก็แล้วแต่คนนะ มันคงมีอายุของมัน บางคนก็อยู่ได้นาน สุดท้ายก็อยู่ที่คุณภาพของตัวเอง อย่างผมก็ยังงงว่าอยู่มาได้ไง ก็คิดว่าน่าจะอยู่มาเกินคุ้มแล้วล่ะ แต่ผมไม่ใช่คนที่เข้ามาในวงการแล้วก็โกยๆ แล้วก็ชิ่ง (ที่จริงน่าจะทำบ้างนะ ไม่งั้นป่านนี้รวยไปแล้ว ติสต์อยู่ได้-เรเหน็บตัวเองหัวเราะร่วน) เราเข้ามาเราก็อยากจะพัฒนาตัวเองและทำอะไรให้วงการนี้บ้าง"

เขาก็ ตั้งใจว่าจะทำบริษัทผลิตรายการโทรทัศน์ แล้วก็ผลิตรายการโทรทัศน์ดีๆ ออกมารวมไปถึงร่วมหุ้นกับเพื่อนๆ หลายๆ คนเพื่อเปิดช่องทีวีดาวเทียมเพื่อให้มีที่สำหรับรายการโทรทัศน์ดีๆ ได้ออกอากาศ

"ผมอยากทำรายการที่ดูสนุก คนทำก็สนุก ได้เป็นอาชีพด้วย คนดูได้ความรู้แล้วให้แรงบันดาลใจในสิ่งที่ที่เขาอยากทำแล้วไม่ยอมก้าว กระโดดก้าวแรก บางทีเราทำรายการไปแล้ว อาจจะทำให้เขารู้สึกอยากจะทำมันก็ได้ อาจจะมีแบบนี้ไม่เยอะ แต่มันก็รู้สึกดีน่ะที่ได้ทำ" เรสรุป

และที่ตรงนั้นที่การเดินทางของเขาในอีกมุมกำลังจะเริ่มขึ้น

เรื่องจาก  มติชนรายวัน
เร เราว่าเรากับนายคิดคล้าย ๆ กันนะ.... :o)

จำได้ว่าแบกเป้ใหญ่ ๆ เที่ยวครั้งแรกอย่างเต็มตัวที่โมร็อคโค
ตั้งใจว่าจะไปฝากเป้ที่สถานีรถไฟเมืองเฟส (Fes) แต่ปรากฎว่าพอไปแล้วมันไม่มี
จึงต้องตัดสินใจแบกเป้หนักเกือบสิบกิโลเีดินเที่ยวทั่วเมือง
ขึ้นเนิน ลงเนิน ขึ้นบันไดเล็ก ๆ ไปดูถังสีย้อมหนัง
แถมยังเดินหลงทางในเมืองอีกไกลโข
อื้ม ไอ้แฟชั่นนี้มันอาจจะเหมาะกับฝรั่งตัวใหญ่ ๆ
แต่ไอ้พวกเอเซียตัวเล็ก ๆ อย่างเราสงสัยต้องดูความเหมาะสมหน่อย บางคนเป้สูงท่วมหัว
ไอ้ที่ตัวกระแด้งอยู่แล้ว ก็เลยกระแด้งไปกันใหญ่ ร่างกายหยุดการเติบโตเป็นปิ๊กมี่กันไปหมด :o)