เมื่อวานได้รับข่าวร้าย ว่า หางขอดตาย...
แม้ว่าเราจะมีเวลาใกล้ชิดกันไม่ถึงเดือน เรายังรู้สึกผูกพัน

 

หางขอดเรียกได้ว่าเป็นเพื่อนเล่นกับพ่อ ชอบเข้ามาคลอเคลีย
ชอบเข้ามาแอบขโมยกับข้าวในจาน
ชอบมาป้วนเปี้ยนที่ขาทำเอาเกือบหกล้มอยู่บ่อยครั้ง

 

หลังจากโยนมันขึ้นบนหลังคา
หลังจากนั้นครึ่งชั่วโมง มันกลับลงมา
เดินขากะปลกกะเปลี้ย  น้ำลายฟูมปาก แล้วก็......

 

ไปดีนะจ๊ะ ขอให้นายได้ขึ้นสวรรค์
เราไม่รู้วันชาตะของนาย
รู้แต่วันมรณะของนาย วันอาทิตย์ี่ที่ 25 มกราคม 2552

 

ลาก่อน....

ทริปนี้ได้ไปเที่ยวก็เพราะว่าต้องการกลับเมืองไทย หลังจากอั้นมาเป็นปี
แล้วก็เพราะว่าการแวะเที่ยวทำให้ได้ตั๋วถูกกว่าการบินตรงกลับเมืองไทยจากทุกสายการบิน
ก็เลยเลือกบินกับเอมิเร็ต แวะเที่ยวดูไบก่อน แล้วค่อยกลับเมืองไทย
การเริ่มต้นเดินทางก็ลำบากนิดหน่อย เพราะว่าต้องเดินทางโดยรถไฟไปขึ้นเครื่องบินที่เมือง
ดุสเซลดอล์ฟที่ประเทศเยอรมัน

 

เราเลือกทำวีซ่า 72 ชั่วโมง (3 วัน) เพราะว่าคิดว่าน่าจะคุ้มสุด
ให้สายการบินเอมิเร็ตทำให้ ก็เลยได้ง่ายและเร็วกว่าที่คิด เพียงแค่กรอกข้อมูลแบบฟอร์มที่เค้าให้มา
แสกนรูป พาสปอร์ต แล้วก็โอนเงินไป เท่านั้นแหละ

ตอนแรกก็ขลุกขลักน่าดู เพราะว่าพาสปอร์ตจะต้องมีอายุเกินหกเดือน 
ไอ้ของเราก็ดันหย่อนไปประมาณ สามสี่วัน เฮ้ย ก็เลยต้องไปต่อเล่มใหม่ที่สถานฑูต
โชคดีที่ใช้เวลาทำทัน ประมาณสามอาทิตย์ เค้าก็โทรบอกให้ไปรับเล่มใหม่ที่ส่งมาจากเมืองไทย...

 

แผนการเดินทางคร่าว ๆ ของเราก็คือ

วันที่ 1 ซื้อ Hop on Hop off tour วางแผนอย่างดีทำให้เราได้เที่ยวจนคุ้ม
ได้นั่งรถชมเมืองทั้งสองสาย คือสายน้ำเงิน กับสายสีแดง
ได้นั่งเรือข้ามฟาก พร้อมชมเมืองเก่า พร้อมไกด์
ได้นั่งเรือชมแสงยามค่ำคืน ริมฝั่งทะเล

 

วันที่ 2 ซื้อทัวร์ทะเลทรายครึ่งวัน
งานนี้น้องหมีเกือบตายเพราะได้กลิ่นแขก เพื่อนร่วมทัวร์ที่มันทำให้เราต้องเริ่มเดินทางสายไปตั้งเกือบชั่วโมง
เพราะมัวแต่ไปช็อปปิ้งอยู่

 

วันที่ 3 ไปเล่นอินดอร์สกีที่เอมิเร็ตมอลล์

 

ฮ่า ๆ แล้วตอนเที่ยงคืนก็เดินทางไปเพื่อขึ้นเครื่องบินกลับเมืองไทยตอนตีสาม....
ค่าโรงแรมที่ดูไบแพงโคตร เรียกได้ว่าจะแพงกว่าที่ยุโรปซะอีก
หาได้ถูกสุดอิบิสเพื่อนรักก็ตั้งคืนละ 70 ยูโรกว่า ๆ
ไอ้โฮสเทลไม่ต้องพูดถึง ราคาก็พอ ๆ กันนี่แหละ

พึ่งกลับมาจากพักหนาวมากจากที่เนเธอร์แลนด์ไปหนาวต่อที่เมืองไทยมา

ลาทั้งหมดประมาณ ห้าสัปดาห์ แต่ให้ความรู้สึกว่าวันเวลามันช่างผ่านไปซะรวดเร็วจริง ๆ

คราวนี้ลากลับตั้งแต่วันที่ 11 ธันวาคม 2551  กลับมาวันที่ 18 ธันวาคม 2552

แบ่บว่า ลานานจนลืมไปแล้วว่าไอ้เสียงเคาะคีย์บอร์ดมันเป็นยังไง

เสียงเพื่อนร่วมงานทำไมมันทุ้ม ดังเหมือนไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย...

 

กลับมาพี่ฝอยทองดันโชว์รูปที่ไปไอซ์สเก็ตที่บูเทนฮอล์ฟ กับที่คินเดอร์ไดค์ ซะอีก

ทำให้อิจฉาซะ...

อุตส่าห์รออยากเห็นแม่น้ำเป็นน้ำแข็งมาสามปี ปีนี้มันกลับมาแข็งในรอบเป็นสิบปี

กลับไม่ได้มาเห็นอีกซะนี่...

แต่คราวนี้กลับบ้านไป ก็รู้สึกได้ว่าอากาศมันก็หนาวกว่าทุกปีเหมือนกัน ยิ่งตอนที่ขึ้นไปเที่ยวเขาใหญ่นะ

ให้ความรู้สึกว่าถ้าไม่ได้บ้านพักคืนนั้น สงสัยได้หอบเต็นท์กลับบ้านไปแล้ว เพราะนอกจากความหนาวเย็นแล้ว

ลมที่พัดกรรโชกอย่างแรก จนเสียงที่ได้ยินเหมือนเสียงทะเลเลย

 

คราวนี้เป็นการทำผมที่แพงที่สุดในชีวิตก็ว่าได้...

เค้าบอกว่าดัดเคิร์ล สปา,  ทำสีด้วย (เค้าเลือกให้เสร็จ)  เค้าบอกว่ามันดีอย่างงั้น ดีอย่างงี้

ดัดแล้วผมไม่เสีย ผมนุ่ม ทำสีผมไปพร้อมกันได้เลย บลา บลา บลา ....

สองพันเจ็ด .......

แต่ไหงกลับมาแล้ว น้องหมียังทักเหมือนเดิมว่า "ผมเสียเหรอพี่"  เหมือนเดิมเลยก็ไม่รู้.....